Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

Bijdrage: Johan Dorrestein 1 1

Radio Kootwijk Live, nacht, suspense, Galileo, 10 graden onder 0, la harpe, mon Dieu!

een verwarmende muzikale ervaring

Met:
Marijn Korff de Gidts, Miriam Overlach

Het is donker en koud. Dertig mensen kleumen buiten in de portiek van de toren van Radio Kootwijk, publiek voor iets dat komen gaat. Koplampen. Een bestelwagen draait met de achterdeuren naar de portiek. Deuren open, bouwlamp aan, tekst, Franse lettergrepen. Percussie, synchroon met ‘ Galileo’ , ‘Dieu’ en ‘Cosmos’. Marijn Korff de Gidts-percussie, compositie van Vinko Globokar. De deuren gaan dicht, donker. Het laatste woord ‘Cosmos’ klinkt kilometers na in de heldere vriesnacht als de achterlichten van de bestelwegen verdwijnen aan het eind van de oprijlaan.
Alsof een grote regisseur aanwijzingen geeft, doemen vier auto’s op, koplampen uit. Twee draaien rechtsom de vijver, twee links. Unheimisch, we zitten in een krimi. Een langzaam ballet voor vier auto’s, een bevroren fontijn en …. een harpiste. De auto’s stoppen elk op een hoek van de vijver. Stilte. Dan verlichten acht koplampen een harp en een tot de vingertoppen ingepakte harpiste. Miriam Overlach speelt 'Clair de lune sur l' etang du parc' van Marcel Tournier. Tinkelend als ijspegels.
Wonderschoon. We durven bijna niet te klappen.

Bijdragen 
Bart van Rosmalen, Johan Dorrestein 
Reacties (1)

We durven bijna niet te klappen

Een overweldigend mooie ervaringen: Je durft bijna niet te ademen, laat staan klappen en overgaan op de orde van de dag. De ervaring was zo intens en alles wat daarop kan volgen betekent een anti-climax ten opzichte van wat we net hebben meegemaakt. Hoe nu verder? (bijna een existentiele vraag, op dat moment)

Ik herken dat wel. Ik stond er ook, in de portiek van Radio Kootwijk. Zelfs twee dagen achter elkaar, want op maandagavond mocht ik dezelfde performance voor het eerst aanschouwen, en dan dinsdagnacht nog een keer. Beide keren kippevel op het moment dat de eerste klanken van de harp klinken, en het hele beeld (autolampen, bevroren vijver, diepe nacht, harp en meisje) samenkomen en landen in mijn beleving van dat moment.

En ook daar de overbodige gedachte "Hoe kan ik dit moment vasthouden? Dit is zo mooi, laat het niet voorbij gaan."

In het gesprek na afloop (maandag waren er gesprekken tussen kunstenaars en publiek na elke sessie) maak ik iets anders mee: Mensen vertellen hun belevenis van dat moment en ondanks dat het moment voorbij is, gaat het moment in mij nog groeien. Iemand anders ervaring laat weer beelden regenen in mijn hoofd, associaties mengen mijn herinnering met nieuwe gevoelens. Anders dan het moment zelf, maar ook bijzonder: andere mensen en hun ervaring maken mij onderdeel van een gemeenschap, en door hun groeit mijn verbeelding/herinnering in kaleidoscopische aftakkingen en associaties.

Zoals iemand uit het publiek na afloop benoemde: Ik ben ook maar mezelf, fijn om via andere ogen en oren mijn eigen ervaring breder te kunnen maken.

Thomas Johannsen
,
29 jan 2010, 17:18
Reacties (1)