Verbeelding en strategie
Les extremes se touchent
Woensdag 30 juni gaat het zowel over verbeelding als over strategie.
‘s Ochtends vanaf 10.00 komt kunstenaar vormgever Martijn Engelbregt zijn werk laten zien en met ons meewerken. Dan is er van 12.00-14.00 een spannende wending naar strategie in een lunch met Roel in ‘t Veld.
En na de uitwerking van beide onderdelen tussen 14.00 en 15.30 belanden we tot slot in een masterclass Opera met o.a. Annerieke Groen.
VOORBEREIDING
Wat de voorbereiding betreft wil ik vragen om extreem te focussen op maar 1 van de twee termen: verbeelding. NB Gelieve de mogelijke verbindingen tussen verbeelding en strategie niet te maken!
De citaatvraag (klik op citaat toevoegen als je het gaat maken) is als volgt. Citeer een kunstwerk of een mythe waarbij het vooral de beelden zijn die je raken, het beeld is dat je raakt.
Het gaat erom die beelden te beschrijven en ze voor ons, de andere deelnemers, als beelden te laten (her)leven.
Het gaat er niet om de beelden uit te leggen in de trant van ‘dit staat voor dat’ of ‘het is een metafoor voor praktijkgericht onderzoek’ etc.
Ga in die beschrijving zo dicht mogelijk naar de beelden toe in plaats van er vanaf. Het kan niet lang genoeg zijn zo’n precieze beschrijving. Dat kost tijd ja! Aarzel niet! Stop die tijd er in. Blijf er bij stilstaan.
Ik ontleen deze opdracht aan een favoriete tekst van Italo Calvino het essay over lichtheid Uit: zes memo’s voor het volgende millenium. Onder het plaatje.
-
een jij-wij veranderaar van Gerben Hermanus
Italo Calvino: ‘met mythen (en de verbeelding van het kunstwerk-bvr) moet je niet te haastig omspringen; het is beter ze in het geheugen te laten bezinken, elk detail uitvoerig te overdenken en je gedachten erover te laten gaan zonder hun beeldentaal te verlaten. De les die we uit een mythe (en de verbeelding van het kunstwerk-bvr) kunnen halen bevindt zich in het letterlijke verhaal, niet in wat wij er van buitenaf aan toevoegen.
Voor wie er meer van wil weten
In het prachtige boekje zes memo’s voor het volgende millennium onderzoekt Italo Calvino in een aantal essays de waarden van zijn schrijverschap. (Ik lees die (bvr) als een parallel met mijn lectorschap. Het eerste essay gaat over lichtheid versus zwaarte. Hij beschrijft hoe hij toen hij schrijver werd de plicht voelde om de werkelijkheid van dat moment weer te geven.
Hoe meer hij dat probeert hoe meer hij de paradox voelt tussen de zwaarte van die werkelijkheid en een licht en avontuurlijk ritme in zichzelf.
Hij zegt ‘misschien werd ik me toen pas bewust van de zwaarte, de traagheid en de ondoorzichtigheid van de wereld: eigenschappen die zich ook direct aan je woorden hechten, als je ze niet op de een of andere manier weet te ontwijken’. Even verderop noemt hij dat vastlopen in traagheid ‘verstening’ en ‘alsof niemand kan ontkomen aan de onverbiddelijke blik van Medusa. De enige held die in staat blijkt Medusa’s hoofd af te hakken, is Perseus, die vliegt met zijn vleugelschoenen. Perseus richt zijn blik niet op het gezicht van de Gorgo (zo wordt het monster in de mythe genoemd bvr), maar alleen op haar weerspiegeling in zijn bronzen schild’. Daarmee introduceert hij zijn thema lichtheid en de mogelijkheid om zijn verhaal te vertellen aan de hand van beelden uit de mythologie. Maar dan dus door die beelden zelf te laten spreken.
Wie de eerste bladzijden van dit essay erop wil na lezen? Het begin waar het mij om draait en ons als lectoren ook iets te zeggen heeft is te vinden op googlebooks.
books.google.nl/books?id=vXCrX-B2AKUC&printsec=frontcover&dq=six+memos+for+the+next+millennium&source=bl&ots=E3aRqkDbF5&sig=IaDt--Ij2kggn2zH4tER0BYEVSw&hl=nl&ei=HzMjTKuxPISjONzJqMMF&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=4&ved=0CDQQ6AEwAw#v=onepage&q&f=false
Bart van Rosmalen
Linda
Tim
Bart
José
Frank
Daan