Kunst bedacht

Bedacht,

Kunst bestaat niet zonder denken. Voor mij bestaat denken niet zonder kunst.
Ik bedenk veel, en soms schrijf ik die gedachten op. De ene keer is het nuttig de andere keer is het onnuttig. Dat bepaal ik. Het zou zo kunnen zijn dat jij vind dat mijn nuttige opgeschreven gedachten onnuttig zijn of dat mijn onnuttige opgeschreven gedachten inderdaat onnuttig zijn. Maar zoals gezegd, dat bepaal ik. Het zijn mijn gedachten.
Wat ik niet bepaal is of de opgeschreven gedachten, nuttig of niet, te maken hebben met waarheid. Met schoonheid in iets meerdere mate.

Zo denk ik vaak over de natuur. Maar ook over de stad. En over dat ze beide naar elkaar verlangen. Of dat een fantasie is weet ik niet. Ik denk dat gewoon. En ik denk dat ik gelijk heb. Daarom denk ik daar wel eens over.
En dan denk ik ook wel eens over kunst in de stad. Daar heb ik ook wel eens met andere over gesproken, gedachten uitwisselen. Maar goed, kunst in de stad. Ineteressant thema, zeker in realtie tot natuur in de stad. Dat verwijst weer naar mijn gedachten over het verlangen van de stad naar de natuur en andersom.
Is er een verschil tussen kunst in de stad en natuur in de stad? Niet slechts een boom op een pleintje, maar echt natuur midden in de stad?
Je kunt je afvragen of het bestaat, maar als het zou bestaan dan zou het vast een kunstwerk zijn. In dat geval is er dus geen verschil tussen kunst in de stad of natuur in de stad.
Simpel.
Iets te simpel. Ik wil meer...

Waar moet ik zoeken? Kunst kan ik vinden, overal in de stad kun je het zien, je hoeft je ogen maar te sluiten. Maar de natuur moet ik zoeken, niet slechts mijn ogen sluiten, mijn oren dicht knijpen, mijn neus verstoppen. Ik heb ze nodig, mijn zintuigen. Kijken, luisteren, ruiken. Als een dier speur ik met mijn zintuigen de stedelijke paden af, kuier ik door parken, slenter door steegjes, opzoek naar natuur. Vergeten vlagen dringen zich op bij het passeren van een park, wegzakkend bij de kortstondigheid van het moment.
Ik zal niet roepen, want slechts bij mijn ingehouden adem zal zij zich laten zien. Paradoxaal genoeg, ik ben niet alleen in de stad, zij omringt mij en houd haar adem niet in. Zij blaast als een kat met haar dikgeworden staart in de lucht. Stokstijf. Op kleine schaal beweegt zich het een en ander door haar vacht. Het is de stedelijke microcosmos. Die raast en blaast, evenals de bek van het dier. Ik ben hier blijkbaar niet welkom

Stil
Kom tot je punt.
Alsjeblieft?

Waarom schrijf ik dit allemaal op? Is het een uitweg, bschrijf ik een cirkel om mijn centrum heen?
Het is gewoon een moeilijke vraag. Wat representeerd de stad in de natuur?
Zoals kaarsen en bloemen op een altaar de geestelijke realiteit representeren, wat representeerd de natuur in de stad?
De stad als altaar, de meest gecultiveerde stukjes grond van onze aarde. Wat representeerd daar het grootste gemis?
En als er iets zou zijn wat dat representeerd, zou dat dan het grootste gemis opheffen?
Kan een representant een werking hebben als die niet erkend wordt? Heeft een altaar met kaarsen en bloemen nut, als het altaar niet eens opgemerkt wordt?