Ritselende revolutie

1. Nutteloosheid is lastig. Een paar maanden geleden gaf theatermaker Sjoerd Wagenaar me min of meer de opdracht om eens iets te maken/te doen 'wat volstrekt nergens anders voor dient of waarmee ik bepaald doel voor ogen heb'. En te zien wat ik daarin tegenkom. Ik beken dat ik regelmatig terug denk aan deze opdracht, die ik op dat moment besloot aan te nemen. Ik heb een paar pogingen gewaagd, maar volmondig zeggen dat ik begonnen ben of dat de opdracht voltooid is, dat niet. Het blijft een uitdagende opdracht.

2. Radicale autonomie. Ik vraag me af op welke momenten ik het gebrek hieraan zelf aan den lijve ervaar. Ik heb nog niet gemaakt dat een opdracht in de openbare ruimte leidde tot de vraag naar 'meetbaar resultaat', zoals een vriend, die als docent 'levenskunde' geeft, gevraagd wordt om de leerprestaties van zijn klas te verhogen. Waarop mijn simpele-zielen-reacties was, 'dan geef je er toch iedereen een punt bij.'

Ik kan er niet onderuit dat ik, misschien om het leefbaar te houden, misschien om de ruimte te vinden, er een taalspel van maak. Met glimlach en relativerend blik vul ik in het subsidieformulier het bereik van de expositie in, het verwachtte aantal bezoekers, beschrijf ik het vernieuwende karakter en uiteindelijk ook de publieksparticipatie. Ik plaats deze uitwas in het kader van de maatschappelijke zucht naar meetbaarheid en resultaatgerichtheid, die ook in zorg, onderwijs en andere domeinen plaats vinden. En de angst om met lege handen te staan en het niet langer te weten…

3. Het is nu tijd om te vertrekken. Ik ben benieuwd wat de middag over dit onderwerp gaat opleveren: verrassende inzichten, gemeenschappelijke kunstenaarsfrustaties, diversiteit, strijdlust of afgewogen argumenten…