Wat nu?

De stelling hierboven, waarvan ik de bron niet ken, spreekt mij om verschillende redenen aan. Als dansmaker ken ik het ongemakkelijke gevoel van niet-weten aan het begin van een maakproces. Maar zou het niet-weten afwezig zijn, dan zou ik eigen werk of dat van een ander reproduceren. Creatieve invallen vinden een plek in mijn lege hoofd. En expressie in bewegingstaal, die nieuw is voor mij.

Als ik werk vanuit Art & Organisation (bestaat uit drie kunstenaars, die links leggen tussen kunst en bedrijfsvoering) kom ik het niet-weten ook tegen. Bij het wervingsgesprek voor een opdracht (Wat wil de opdrachtgever? Past de opdracht bij onze ambitie?) en ook later in de conceptfase van een project. Het moet geen invuloefening worden. Ik moet het uithouden met niet-weten om uiteindelijk met een wezenlijke bijdrage te kunnen komen.

Het niet-weten vind ik ook terug in taoïstische filosofie. Het taoïsme inspireert mij door de focus op natuurlijke processen, het is praktische wijsheid. Wijsheid van het lichaam en de directe ervaring en minder van het hoofd:
"Volgens de taoïsten is de wereld zomaar ontstaan. Er is geen sprake van een scheppende of almachtige God. De oorsprong van de wereld -Tao- is onkenbaar. We kunnen er met ons beperkte verstand niet bij. Daarom zijn de dingen die we niet weten belangrijker dan die we wel weten, het zwijgen belangrijker dan het spreken en is het nutteloze belangrijker dan het nuttige." Citaat Kristofer Schipper uit Zhuang Zhi - volledige geschriften