De beer schieten

Een fijne (vaak vruchtbare) werkperiode heeft voor mij twee componenten.

1. Een vrije lange voorbereidingstijd met veel studie, observatie, schetsen, verkenningen, gesprekken, boeken, films, internet, wandelingen, vreemde conclusies, volslagen onzinnigheden, documentaires, muziek muziek muziek, onverwachte wendingen, eigenaardige verbindingen, nieuwe ontmoetingen, uit het raam staren, in de kroeg hangen, het schiereiland van Marken meermaals rondfietsen, lethargisch op de bank liggen, snerpende verveling, nogmaals met vrienden van gedachten wisselen, nieuwe recepten uitproberen, onzekerheid, onwetendheid, gepuzzel, briljante ingevingen, morning-after-schaamte en (zieltje bloot) hardop in mezelf praten.

2. Een korte periode met een keiharde deadline waarin alles samenkomt en de juiste oplossingen zich ineens logisch presenteren zonder dat ik dit van te voren zo had kunnen bedenken.

Ooit zag ik een documentaire over ABBA, waarin de pianist vertelt dat een liedje schrijven eigenlijk als volgt in zijn werk gaat: je ligt met een geweer voor de opening van de grot te wachten tot de beer naar buiten komt, wachten, wachten, wachten, uren, dagen, weken gaan voorbij en jij ligt met je geweertje te wachten voor de opening van de grot tot de beer naar buiten komt. Pom pom pom, ladieda, wachten wachten wachten, tot de beer voor de opening naar buiten komt van de grot tot de grot de beer naar buiten voor de opening de beer komt opening buiten komt grot. En dan ineens komt de beer naar buiten. Je legt trefzeker aan en binnen de fractie van de seconde die het duurt om de trekker over te halen: bof, daar ligt de beer op de grond voor de opening van de grot.

En dan moet je de huid verkopen.

Hoofdstuk 2. Hoe breng je de huid aan de man?