Onuitputtelijke horizonten
Saar Frieling over Peter Sloterdijk
De mensen moeten de weddenschap aangaan dat het hen lukt, oog in oog met de lijkwade die al het uiterlijke bedekt, hun wederzijdse betrekkingen in een kunstmatig te creëren binnenruimte zo serieus te nemen dat ze vergeten dat er uiterlijke feiten bestaan. De paren, de gemeenten, de koren, de teams, de volken en kerken, zonder uitzondering proberen ze door het creëren van fragiele ruimten de macht van de witte hel te breken. Alleen in dergelijke zichzelf creërende reservoirs wordt datgene realiteit wat het verwelkte woord solidariteit in zijn radicaalste zin betekent: de levenskunst van de moderne mensen streeft ernaar het niet-onverschillige in het onverschillige onder te brengen. Dat biedt het projecteren en uitvinden ten overstaan van een geografisch uitgeputte wereld onuitputtelijke horizonten.
Met:
SaarZoekend naar een citaat van een denker of kunstenaar die spreekt over een toekomst die ik als actueel beschouw, kom ik uit bij de Duitse filosoof Peter Sloterdijk. Het bovenstaande citaat trof mij toen ik met een groepje vrienden Het Kristalpaleis las. Sloterdijk is een taalvirtuoos, wat zijn teksten zonder context en zonder meelezers soms erg moeilijk te begrijpen maakt. Mijn reflectie zal dus weinig meer zijn dan een interpretatie van het bovenstaande.
Wat ik lees, met in mijn achterhoofd de context van dit citaat, is het volgende: de wereld waarin wij leven is door globalisering, media, internet etc. zó complex geworden, zó vol met informatie en bezigheden, dat er eigenlijk geen leven meer mogelijk is. De ruimte is te groot geworden en houdt daardoor onze warmte niet meer vast. Wij gaan fysiek niet dood, maar langzaam trekt de levensadem uit de cultuur. Warmte kan alleen worden vastgehouden als mensen met elkaar een binnenruimte creëren, een sfeer, klein en begrensd genoeg om niet in de oneindige vertakkingen van het wereldnetwerk te verdwalen en te verdwijnen. Voor het bestaan van die binnenruimte is het verzorgen, serieus nemen en geloven van de gezamenlijkheid noodzakelijk. Zonder geloof sterft een binnenruimte, zoals een huwelijk sterft als men ophoudt erin te geloven. Interessant is dat Sloterdijk meent dat het creëren van binnenruimten, en dus het onderbrengen van het niet-onverschillige (gemeenschappen) in het onverschillige (de informatiekosmos), onuitputtelijke horizonten biedt in een geografisch uitgeputte wereld.
Citaat uit: Peter Sloterdijk, Het Kristalpaleis: een filosofie van globalisering (Uitgeverij Boom Amsterdam, 2004)
Bijdragen
Bart
LindaReacties
Stephanie
Petra
Teresa