Kinderschoenen

Vorige week was ik in het Groninger Museum, waar een tentoonstelling van hedendaagse Chinese kunst te zien was.
Daar zag ik een enorme ruimte, waar duizenden kinderschoentjes, gemaakt van mensenhaar keurig in paartjes opgesteld stonden, allemaal dezelfde kant uit.
Het werk heet Memorize the future van Leung Mee-Ping. Het zag er sereen uit, maar gaf me eerst ook allerlei akelige Auschwitz-associaties.
Iets verder waren twee afleveringen van AVRO's Close up programma's in een zaaltje te zien waar o.a.de kunstenares geinterviewd werd. Ik dacht dat het een man was, maar dat deed er eigenlijk niet zo toe.Ze had stekeltjes, maar bleek in haar nek een knot te hebben met haar tot op haar billen.Haar dat nog nooit een schaar gezien had.
Voor Leung is kunst temidden van oorlog en ander dagelijks geweld en ongerief de enige manier om mensen te verbinden en voor de toekomst te interesseren. Vandaar de kinderschoentjes, de toekomst. Het haar had ze van over de hele wereld verzameld en gemengd. Haar heeft in heel veel culturen een bijzondere betekenis, en zelfs na de dood van een mens blijft het nog lang doorgroeien.
Het is bijzonder dat de kunstenaar een omkering gemaakt heeft, wat op het hoofd zat, komt nu aan de voeten. Die omkering moeten we geregeld maken, zodat het vanzelfsprekende weer opnieuw gezien wordt. En hopelijk gaan dan onze schoenneuzen dezelfde richting op.